اهداف برنامه ششم در حوزه گردشگری محقق می شود؟ ۲۰ شهریور, ۱۳۹۵

با توجه به شرایط اقتصادی کشور و وضعیت زیر ساختها در حوزه گردشگری آیا رسیدن به این هدف محقق می شود؟ کارشناسان معتقدند برخی از هدفگذاری ها در برنامه ششم توسعه با واقعیت اقتصادی کشور همخوانی نداشته و بیشتر شبیه به آرمان هستند.

اقتصادپرس: دولت در برنامه ششم توسعه در حوزه گردشگری اهداف بلند پروازانه ای را در نظر گرفته است به طوری که خواهان افزایش جذب گردشگر تا پنج برابر شده است؛ چرا که این صنعت در صورت عملکرد درست می تواند درآمدهای سرشاری را نصیب دولت کرده و جایگزین درآمدهای نفتی باشد.

اما با توجه به شرایط اقتصادی کشور و وضعیت زیر ساختها در این حوزه آیا رسیدن به این هدف محقق می شود؟ کارشناسان معتقدند برخی از هدفگذاری ها در برنامه ششم توسعه با واقعیت اقتصادی کشور همخوانی نداشته و بیشتر شبیه به آرمان هستند.

استدلال این دسته از کارشناسان این است که دولت برای رسیدن به این اهداف استراتژی و راهبرد مشخصی تعیین نکرده به همین جهت رسیدن به این هدف تا حدودی زیر سوال می رود.

مساله بعدی که می تواند رسیدن به این هدف را با مشکلات بیشتری مواجه کند عدم شناسایی ضعف ها و آسیب شناسی گردشگری در کشور است؛ چرا که ناوگان گردشگری کشور با موانع بسیاری دست به گریبان است که برای حل و رفع آنها باید چاره اندیشی شود.

برای رسیدن به این منظور نیاز نیست که در ابتدا ساخت هلتهای چندین ستاره در دستور کار قرار بگیرد بلکه با سرمایه های خرد هم می توان با حمایت از بنگاههای کوچک بوم گردی، به تقویت گردشگری در کشور کمک کرد.

پس از آن باید تامین سرمایه ساخت هتل، ایجاد زیر ساختهای حمل و نقلی و تربیت نیروی انسانی متخصص در دستور کار قرار بگیرد و در عین حال در شهر ها و مکان هایی که جذب گردشگر بیشتری دارند فرهنگ پذیرش گردشگر ترویج شود.

در این میان به نظر می رسد دولت باید مشوق های لازم برای سرمایه گذاری و جذب سرمایه در حوزه گردشگری را هم مد نظر قرار بدهد تا بخش خصوصی همچون سایر بخش ها گردشگری را هم به عنوان یک صنعت پذیرفته و در آن سرمایه گذاری کند.

تا زمانی که برنامه ششم به اهداف بسنده کرده و مکانیسم ها و سازوکارهای رسیدن به این اهداف را مشخص نکند نمی توان رسیدن به اهداف را چندان جدی تلقی کرد؛ دولت برای رسیدن به نقطه مطلوب در پایان برنامه ششم توسعه باید به بضاعت ها و واقعیت های موجود در بخش های مختلف توجه کرده و بر اساس آنها برنامه های سالانه و پنج ساله را تدوین کند در غیر این صورت ما با برنامه ای مواجه خواهیم بود که فهرستی از امیدها و آرزوهاست که دست یابی به آنها سخت می شود. مانند آنچه در برنامه های چهارم و پنجم توسعه رخ داد و در بسیاری از حوزه ها از این برنامه عقب مانده و نتوانستیم به اهداف دست پیدا کنیم.



پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *