خم شدن کمر کشاورزان زیر واردات و دلال بازی ۵ مرداد, ۱۳۹۵

واردات، دلال بازی و عدم استفاده از تکنولوژی های روز، ۳ مشکل اصلی صنعت کشاورزی در ایران هستند.

اقتصادپرس: در حالی که  انواع میوه های تولید داخل به خارج از کشور صادر می شود و پسته و زعفران ایرانی حرف اول را در دنیا می زند اما متاسفانه شاهد واردات برخی از محصولات کشاورزی مثل موز، کیو، پرتغال، سیب و… به داخل کشور هستیم.  واردات در بسیاری از مواقع ضروری به نظر نمی رسد و به طور مثال اگر موز به این میزان وارد کشور نشود و حتی اگر با قیمتی بیشتر در بازار عرضه شود اتفاق خاصی نخواهد افتاد و به جای اینکه هزینه ی گزافی صرف واردات موز شود می توان از سایر محصولات کشاورزی حمایت نمود و از کشاورزان کشور در تولید محصولات دیگر حمایت کرد.
چای ایرانی هم از کیفیت و هم ازاستاندار های تولیدی مناسبی برخوردار است اما از کشور های دیگر چای بی کیفیت و نامرغوب و گاها غیر بهداشتی وارد می کنیم.
سال هاست که چای کاران کشور دچار ورشکستگی شده اند و حمایت های  ضعیف دولت از آنها راه به جایی نبرده است.
در بحث برنج هم همین مشکلات وجود دارد و برنج ایرانی با کیفیت عالی و درجه یک  باید فدای واردات گسترده شود و شالی کاران ما قافیه را به هندی ها و پاکستانی ها باخته اند.
واردات میوه هم مقوله ای جالب در ایران است، هر ساله شاهد واردات پرتغال، سیب، کیو و …هستیم و این در حالیست که ایران توان تولید میوه به اندازه لازم را دارد.
مشکل دیگر کشاورزی عدم مدیریت صحیح در تولید و حمایت از کشاورزان است.
با توجه به افزایش هزینه تولید (از آبیاری گرفته تا حمل و نقل) و همچنین وجود دلالان، حمایت های مناسبی از سوی دستگاه های دولتی از صنعت کشاورزی ما نمی شود.
این عدم مدیریت و حمایت، باعث بی انگیزه شدن کشاورزان می شود  و کار را برای آنها سخت می کند.
دیگر کشاورزی صرفه اقتصادی ندارد و این خطر بسیار بزرگی برای نابودی و ورشکستگی صنعت کشاورزی ما است.
کشاورز سود کمی از تولید را دریافت می کند و در این میان دلالان و مافیای و کسانی که در بازار از رانت برخوردار هستند، سود اصلی را به جیب می زنند. 
از سوی دیگر ارایه تسهیلات مالی به کشاورزان اصلا در شان بخش کشاورزی نیست و صنایع دیگر راه راحتری برای دریافت تسهیلات دارند. اگر یک کشاورز بخواهد به استفاده از روش های و سیستم های مدرن روی بیاورد نیازمند منابع مالی است که به سختی می تواند آن را دریافت کند.
هر چند که از تولید کنندگان عمده در بخش کشاورزی حمایت هایی می شود اما نباید فراموش کرد که بسیاری از تولیدات کشاورزی مدیون کشاورزان خرده  است.
 مشکل دیگر ما در بخش کشاورزی، عقب ماندن در استفاده از تکنولوژی های تولیدی و گذار از تولید سنتی به استفاده از روش های مدرن است.
در جهان امروز که مشکل کم آبی از یک سو و مشکل کمبود زمین و خاک از سوی دیگر، صنعت کشاورزی را تهدید می کند باید به سمت استفاده از روش های جدید برای تولید محصولات کشاورزی روی بیاوریم.
بیش از ۸۰ درصد کشاورزی ایران همچنان به شیوه سنتی دنبال می شود و با بحران کم آبی که در پیش داریم به زودی شاهد نابودی بخش وسیعی از صنعت کشاورزی در کشور خواهیم بود.
یکی از اهداف پس از برجامی دولت باید سرمایه گذاری کلان در بخش کشاورزی باشد کلان و سیستم های جدید به کمک تولیدات کشاورزی بیاید. 
صنعت تولید قند و شکر را نباید فراموش کنیم که به واسطه شیوه های تولید سنتی نابود شدند و در حال حاضر بسیاری از قند و شکر مورد استفاده مردم از خارج وارد می شود.
در این مسیر برای آنکه کشاورزان در عرصه صنعتی شدن آسیب نبینند، دولت باید وارد میدان شود و کشاورزان را یاری دهد. اگر در جریان صنعتی شدن به کشاورزان توجه نشود، بسیاری از آنان در این دوران گذار حذف خواهند شد و عده ای که دارای سرمایه هستند به تنهایی ابتکار عمل را در دست خواهند گرفت. لازم به توضیح نیست که بسیاری از کشاورزان از این کار امرار معاش می کنند و نیازمند حمایت های جدی دولت و مجلس هستند.
آنچه گفته شد تنها بخشی از مشکلات تولیدی در بخش کشاورزی است و عوامل ریز و درشت دیگری بر سر راه  کشاورزی کشور وجود دارد اما آنچه مسلم است ظرفیت های تولیدی و اقبال مردم به خرید محصولات کشاورزی  تولید داخلی است. ایران بهترین و با کیفیت ترین محصولات کشاورزی در منطقه و جهان را دارد و نمونه زعفران و پسته و گردو و … ایران در کمتر نقطه ای در جهان یافت می شود. 
باید از این فرصت ها نهایت استفاده را برد و اگر در بحث تولید محصولات دیگر ضعف هایی وجود دارد با تقویت بخش کشاورزی جبران نمود.
منبع: نکته آنلاین


پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *