باغدار میلیاردری که با باربری امرار معاش می‌کند ۳ مهر, ۱۳۹۵

کشاورزان می‌گویند با این همه مشکلات بگیر و ببند وزارت جهاد، کمبود آب، گرانی کود و سم و نبود مشتری پس از برداشت محصول اگر باغ‌های میلیاردی‌مان را بفروشیم، پول را در بانک بگذاریم و سودش را بگیریم مقرون‌ به صرفه‌تر است.

اقتصاد پرس: می‌گویند شهریار را برای تنفس پایتخت، ریه تهران نامیده‌اند و گسترش باغات در این منطقه در دستور کار دولتمردان قرار گرفته است، اما حالا این روزها کارد به استخوان کشاورزان و باغداران این منطقه رسیده تا حدی که جمعی از آنها در خبرگزاری فارس حضور یافته و از نداشته‌هایشان، سنگ‌های پیش‌پای توسعه کشاورزی در این منطقه و بوروکراسی‌های دست و پاگیر اداری می‌گویند.

در لابلای حرف‌هایشان متوجه می‌شویم که سخن بازرگانان و دولتمردان در مورد صادرات محصولات کشاورزی و اصلاح زنجیره توزیع، تنها پشت تریبون‌ها و بر روی کاغذ است.

با آنکه حجتی وزیر جهاد کشاورزی طی دو سه سال اخیر خود را مرد اصلاح حوزه کشاورزی دانسته و سخن از افزایش بهره وری در هکتار، توسعه آبیاری قطره‌ای و افزایش صادرات محصولات کشاورزی به میان آورده، اما ظاهراً وظیفه جهاد کشاورزی تنها در تخریب، ساخت و ساز باغات و دادن مجوز به کشاورزان خلاصه شده است.

محمدرضا رهگذر ۴۰ سال است که در منطقه شهریار باغات انواع مختلف میوه دارد و از جمله گوجه سبز،‌زردآلو، گلابی و انواع آلو تولید می‌کند.

او می‌گوید: مشکل ما یکی دو تا نیست، باید ۹ ماه از سال از جیب‌مان برای هزینه‌های جانبی تولید محصول پول بپردازیم، تا شاید در سه ماه تابستان محصول را برداشت کنیم و آن موقع هم دغدغه‌مان پیدا کردن مشتری است.

این کشاورز کهنه‌کار، بازار صادراتی برای محصولاتش را امری محال و غیرقابل دست‌یافتنی می‌داند و می‌افزاید: ورود به بازار صادراتی ادبیات خاص خود را دارد و من تنها مهارتم در تولید و پرورش محصول مناسب است.

بی‌کیفیت بودن کود شیمیایی و سمومی که وزارت جهاد در اختیار کشاورزان قرار می‌دهد، دغدغه دیگر این کشاورز است که می‌گوید: بابت هر هکتار به ما یک عدد سم می‌دهند که باید با نمکدان روی محصولات بپاشیم، در حالی که به دلیل پایین بودن کیفیت سموم باید چند مرتبه از سم استفاده کرده و برای هر هکتار حداقل ۱۰ کیسه کود شیمیایی لازم است.

وی در مورد اخذ تسهیلات از تعاون روستایی یا بانک‌های مختلف از جمله بانک کشاورزی نیز این گونه توضیح می‌دهد که تنها گاهی اوقات می‌توانیم از تعاونی روستایی تا سقف ۲ میلیون تومان وام بگیریم که فقط برای هر هکتار ۲۰ میلیون تومان هزینه خرید کود،‌ سم، برق، آب و کارگر برای اصلاح زمین است.

رضا رهگذر یکی دیگر از باغداران منطقه شهریار است که بنا بر گفته خودش، ۳ میلیارد تومان ارزش باغی است که در آن فعالیت می‌کند، اما در بسیاری از سال‌ها، تنها ۱۰ میلیون تومان علی‌رغم تمام خون‌دل‌ خوردن‌ها عایدی او بوده است، تا حدی که مجبور است، بعدازظهرها با وانتی که دارد، بار جابجا کند تا شاید بتواند هزینه زندگی خود را تأمین نماید.

او می‌گوید: جهاد کشاورزی دستمان را که نمی‌گیرد، هیچ، پایمان را هم می‌کشد. از یک طرف فشار می‌آورند که مزارع و باغات خود را به آبیاری قطره‌ای نوین برای کاهش مصرف آب تجهیز کنید و از آن طرف، هیچ تسهیلاتی به ما برای این کار نمی‌دهند. بدتر آنکه در سند زمین‌های کشاورزی ما، حق‌آبه از سد کرج عنوان شده، اما نه تنها خبری از این حق‌آبه نیست، بلکه چاه‌های مجاز ما به دلیل پایین آمدن سطح آب سفره‌های زیرزمینی خشک شده است.

این کشاورز می‌گوید: بارها اطرافیان و همسرم به من فشار آورده‌اند که زمینت را بفروش، در بانک بگذار و ماهانه ۴۰ میلیون تومان سودش را بگیر، اما چه کنم که جد اندر جد کار ما کشاورزی و باغداری بوده و عاشق این کار هستم و دلم برای باغ‌های سرسبز شهریار می‌سوزد.

وی کمبود آب را یکی دیگر از مسائلی عنوان می‌کند که عرصه را بر کشاورز  تنگ کرده و می‌افزاید: برای ۵۰ هکتار باغ یک حلقه چاه مجاز داریم که آن هم چند ماه است خشک شده و علی‌رغم لایروبی و هزینه‌هایی که کرده‌ایم، جواب نگرفته‌ایم، در نتیجه سه ماه زمان لازم است تا مجوز حفر چاه جدید را بگیریم و در این سه ماه، هر ۱۰ روز ۴۴۰ هزار تومان برای خرید آب هزینه کرده‌ایم.

استفاده از هرزآب‌های رودخانه‌ها از جمله سد کرج یکی دیگر از نکاتی است که کشاورزان منطقه کرج به آن گلایه دارند و می گویند، تنها اگر سرریز سد کرج را به جای آنکه به دریاچه شور قم برود، به چاله‌های معدنی شهریار هدایت کنیم، ۲۰۰ میلیون مترمکعب آب ذخیره می‌شود که تقویت سفره های زیرزمینی شهریار را در پی دارد، اما متأسفانه وقتی موضوع را با مسئولان جهاد کشاورزی منطقه در میان می‌گذاریم، می‌گویند نامه‌نگاری کنید که امری زمان‌بر است و تا آن موقع آب فصلی را از دست داده‌ایم.

نداشتن بازار فروش هنگام برداشت محصول از بزرگترین مشکلات این کشاورزان است، تا جایی که خود را مدیون دلال ها و واسطه‌های بازار می‌دانند که اگر نباشند، محصولشان را باید تبدیل به خوراک حیوانات کنند.

سرخانلی یکی دیگر از کشاورزان منطقه شهریار می‌گوید: با هزار زحمت محصول را به عمل می‌آوریم و موقع فروش در میدان بار، قیمت محصول حتی کفاف هزینه‌های دستمزد کارگر که محصول را از درخت چیده نمی‌دهد، به عنوان مثال زردآلو را کیلویی ۱۸۰۰ تومان فروختیم، در صورتی که هزینه چیدن و بسته‌بندی آن در هر کیلو ۱۰۰ تومان برایمان تمام شده است.

وی گفت: از همه بدتر اینکه باید پرسید چرا در منطقه‌ای که ۱۰ هزار هکتار باغ وجود دارد یک کارخانه فرآوری یا سورتینگ محصولات باغی نداریم، تا جلوی دورریز و هدررفت محصولات را بگیرد؟

وی به این نکته اشاره می‌کند که سال ۹۰ به دلیل بالا بودن هزینه‌های جانبی ترجیح دادیم، تا میوه را از درخت نچینیم و میوه‌ها به هدر رفت و سال ۹۱ تا ۹۳ نیز به دلیل سرمازدگی محصولی نداشتیم، اما یکی از مسئولان نیامد از ما بپرسد که چگونه زندگی خود را می‌گذرانید و هیچ حمایتی از ما صورت نگرفت.

این باغدار با اذعان به اینکه از ۲۰ هکتار باغی که دراختیار دارد، تنها ۵۰ میلیون تومان عایدی یک سال بوده، در حالی که ارزش باغ ۴۰ میلیارد تومان است و کم‌کم بی‌اهمیتی مسئولان، مردم منطقه شهریار را به این سمت می‌برد که زمین‌های خود را در قطعات یک‌هزار متری خرد کرده، فروخته و معیشت خود را با آن سپری کنند، چرا که در فصل پاییز با داشتتن ۲۰ هکتار باغ لنگ پول توجیبی هستیم.

کامران یورتچی یکی از فعالان میدان تره‌بار تهران در مورد وجود دلالان در میدان تره‌بار و کاهش قیمت میوه می‌گوید: متأسفانه زنجیره مناسبی از تولید تا توزیع نداریم و برخی افراد این کار را به صورت سنتی انجام می‌دهند، به عنوان مثال؛ ۲ هزار جعبه زردآلود باید طی یک روز از باغ به دست خرده‌فروشان برسد، تا فاسد یا خراب نشود که این کار تنها توسط افرادی که شبکه توزیع دارند، برمی‌آید.

وی با انتقاد از عملکرد دولت طی سال‌های گذشته و زمانی که واردات میوه آزاد بود، گفت: هیچ حمایتی از کشاورز در اینکه چه چیزی بکارد و چگونه آن را وارد بازار کند یا صادر کند، نمی‌شود، در حالی که نمونه آن در کشور همسایه ما ترکیه وجود دارد و دولت این کشور برای صادرات میوه به ازای هر تن ۶۰۰ دلار تشویقی در نظر گرفته یعنی برای هر کانتینر ۲۵۰۰ دلار و کشاورز ترک علاوه بر عایدی محصولش، درآمدی هم از محل صادرات به دست می‌آ‌ورد.

یورتچی این را هم می‌گوید که ما حتی سیاست‌های ابلاغی‌مان را درست اجرا نمی‌کنیم، چرا که امسال قانون صادرات سیب در ازای واردات موز گذاشته شد که فقط در حد صوری و کاغذ بود و ما تنها براساس فاکتور جعلی اعلام کردیم که سیب صادر نموده‌ایم و کار را به جایی رسانده‌اند که جلوی این کار گرفته شد و عایدی آن تنها افزایش حقوق گمرکی واردات موز از ۴ درصد به ۲۶ درصد شد.

به گفته این فعال بازار مرکزی تره‌بار پایتخت، اکنون به ازای هر کیلو موز ۸۰۰ تومان حقوق گمرکی پرداخت می‌شود که مصرف‌کننده باید از جیبش بپردازد.

به گزارش خبرنگار فارس، یکی از مشکلات عمده در بخش کشاورزی، نبود زنجیره تولید تا توزیع، الگوی کشت مناسب و شرکت‌های کنسرسیوم صادراتی برای صادرات محصولاتم ازاد کشاورزی به کشورهای خارجی است که متأسفانه در سال‌های گذشته تنها در حد حرف باقی مانده و در عمل کاری برای آن نشده تا حدی که اکنون بازار صادراتی خوب روسیه را دو دستی تقدیم ترک‌ها کرده‌ایم.



پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *