سانسورچی نفت ۲۱ شهریور, ۱۳۹۵

روزنامه جوان درباره قراردادهای نفتی نوشته است:‌ در هیاهوی قراردادهای جدید نفتی و مدلی که ایران را جذاب‌تر از گذشته می‌کند نکات مغفولی از انظار جا مانده است که وزارت نفت علاقه چندانی به بازگویی آنها دارد و سعی دارد با استفاده «بخشی» از آن افکار عمومی را برای برنامه‌های خود آماده کند. یکی از بدیهیات سرمایه‌گذاری شرکت‌های خارجی در پروژه‌های نفتی، هزینه میان مدت میزان سرمایه لازم در پروژه است. مثال؛ فرض بگیریم شرکت توتال قرار است در میدان آزادگان مجموعاً ۱۷ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری کند تا تولید را به ۶۰۰ هزار بشکه در روز برساند. اصول سرمایه‌گذاری به این شکل است که توتال با انعقاد قرارداد و ارائه آن به بانک‌های جهانی، وام دریافت کرده و آن را برای تولید اولیه هزینه می‌کند. با توجه به کم ریسک بودن میدان آزادگان و واگذاری بخش‌های مهمی از این پروژه به پیمانکاران، توتال همه آورده‌اش همان وامی است که با استفاده از منابع کشور- نفت میدان آزادگان- تهیه کرده است و باید اصل وام و سودش را در زمان مقرر از محل تولید نفت برگرداند.

اقتصاد پرس: توتال وام دریافت شده را در پروژه هزینه می‌کند و تولید را از ۵۰ هزار بشکه به ۱۰۰ هزار بشکه افزایش می‌دهد. با توجه به اصلی مهم در IPC که بر اساس آن هزینه‌های توتال و سود آن از محل ۵۰ درصد افزایش تولید میدان است این شرکت هم وام خود را آغاز می‌کند و هم از محل سود خود پول پیمانکاران را پرداخت و از همه مهم‌تر فاز بعدی توسعه را با همین سود عملیاتی می‌کند. در واقع توتال، توسعه پلکانی را اجرایی و از محل درآمد خود در آزادگان، سرمایه خوبی را جذب می‌کند که با توجه به امتیازات خوبی که برای آن در قرارداد درنظر گرفته شده است، دردسرهای تأمین منابع مالی به صفر متمایل می‌شود. این بدان معناست که توتال تنها برای شروع کار خود به پول نیازمند است که این اعتبار از طریق وام تأمین می‌شود و در مراحل بعد، آورده چندانی نخواهد داشت و هزینه سرمایه‌گذاری خود را از محل سود و امتیازاتIPC کسب می‌کند. این مهم‌ترین نکته‌ای است که موافقان IPC سانسور می‌کنند و در مقابل به استدلال‌های عجیبی متوسل می‌شوند.

از نظر آنها و دروغی که به افکار عمومی تزریق می‌کنند، شرکت خارجی همان روز نخست ۱۷ میلیارد دلار سرمایه به کشور وارد می‌کند و همه مشکلات کشور را برطرف می‌کند در حالی که چنین عددسازی طنز بزرگی است که اگر شرکت‌های خارجی به آن پی ببرند بیشتر از گذشته ایران را عقب مانده‌تر از گذشته محسوب می‌کنند.

جمله معروف سید مهدی حسینی طراح IPC در میان نفتی‌ها رواج یافته است که می‌گوید: «برخی فکر می‌کنند بچه زرنگ‌ها فقط در تهران هستند!» او با این جمله قصد داشت به منتقدان القا کند در قراردادهای نفتی، خارجی‌ها هم زرنگ هستند ولی مجموع گفته‌های برخی مدیران وزارت نفت به شرکت‌های خارجی بر این اساس استوار است که ایران آماده عرضه منابع خود از هر طریقی و با هر کیفیتی به خارجی‌هاست.

وزیر نفت و تیم وی برای اقناع افکار عمومی به راحتی پا روی واقعیات و حقایق می‌گذارند و با «چلاندن» آن نکاتی را که می‌تواند مردم را راضی نگه دارند بیان می‌کنند؛ آنها می‌گویند پول نداریم و برای جذب آن نیازمند شرکت‌های خارجی هستند اما پرسش اصلی اینجاست آنها از چه محلی پول تزریق می‌کنند؟ مگر جز این است که به واسطه یک قرارداد کاغذی می‌توانند از بانک‌ها وام دریافت کنند و ما بقی سرمایه را از سود خود در میدان تهیه کنند؟ اگر این اصل بدیهی را باور داشته باشیم آیا نمی‌توان همین مکانیزم را توسط شرکت‌های ایرانی پیاده کرد بدون آنکه «دلاری» از کشور خارج شود؟

البته چنین ظرفیتی برای همه پروژه‌ها وجود ندارد اما غرض آن است که اگر قرار است سرمایه‌‌گذاری جذب شود بهتر است شفاف بوده و به راحتی بزرگنمایی نکرده و در باد آن دیگران را به الفاظ متهم و تهدید نکنیم. مشکل گذشته را باید در عدم شفافیت و این‌گونه رفتارهای ناخوشایند ارزیابی کرد. این موارد را به عددسازی‌ها اضافه کنید و خودتان قضاوت کنید.



پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *